Daniel and Joe's Story - Hunting with Soldiers

Daniel and Joe's Story - Hunting with Soldiers

 

In the Fall of 2012, the Hunting with Soldiersprogram hosted to two terrific young men, Daniel and Joe. Many would call them disabled vets, but after meeting them, I was quick to discover that they weren’t disabled at all, they simply couldn’t get around as easily as I could.

Daniel lost both of his legs in a RPG attack and is currently retired from the U.S. ARMY. Joe lost his right eye and some of the vision in the other from an IED blast, but he’s still active duty in the ARMY as a Captain.

They arrived on a cool afternoon in late November, and the Hunting with Soldiers crew, which on this hunt was just me and my buddy Jason Dane (HWS Vice President), were there to help get them settled into their room at the Holiday Inn Express in Childress. After that, we presented the boys with some special gifts. The first items we packed in were handmade knives, each one having a cool purple heart colored handle. Then, to get their curiosity peaked, we produced two boxes of 410 shells. After some joking around, we brought in a 45/410 Snake Killer Derringer for each one of them. Their eyes really lit up then. Free guns! We gave them a little time to admire their shiny new toys before breaking out the “big guns,” a couple of beautiful Savage 308 rifles. They were darn near speechless.

After the presentation, we took the guys to get their hunting licenses and take them out to eat in the big city of Childress. This is one of my favorite parts of having an organization that works with wounded soldiers, having the opportunity to get to know them. I found out after spending some time with both that they had an overdeveloped sense of humor. For instance, after Joe and Dan got their gifts, Joe told Jason and me that he didn’t know what to think about an organization that would hand over two guns and a knife to a blind guy. After hearing that, I knew we were in for a fun trip.

On the first morning, the 26th, we were out hunting west of Paducah. Since Jason had to work, I guided Dan and Joe in the same blind. The guys saw several mule deer, but all does so we couldn’t shoot. Before we left the stand, Joe asked if he could demonstrate his coyote calling skills for us so we told him to, “Let ‘er rip!” Well… Dan and I agreed that it had to be the worst coyote call we’d ever heard, a cross between a wounded cat and a sick goose. Later that morning found us in Paducah ordering up some hot breakfasts. This became our standard ritual after every hunt.

Another ritual we started consisted of going to my house and seeing who could snore the loudest. My lovely wife was gracious enough to give up her soap opera watching so we could go to sleep in front of the Outdoor Channel.

That evening’s hunt was unsuccessful, which gave Joe more opportunity to hone his calling skills. The next morning was, again, uneventful and I was beginning to worry we’d never see a buck. That second evening, I took the guys south where we hunted on John Smith’s place. Joe decided he wanted to hunt by himself so I sat with Dan in another spot. It was almost last light when two whitetail doe finally came in, followed by a nice eight point buck. Dan took steady aim and fired, dropping the buck within 20 yards of where he stood. Poor Joe, the kid with impaired vision, didn’t see much (no pun intended). After loading Dan’s deer, we were invited to John’s deer camp where we met up with some great guys and they volunteered to skin and quarter Dan’s buck for him which was perfectly fine with me.

On day three, we were back at John’s ranch to give it another try. This time, Dan decided to sit in the stand (which stood about six foot off the ground) with Joe. If you’ve never witnessed a man with no legs climb a ladder, you’ve certainly missed out. It’s truly a sight to behold. 100% determination.

Nog een ochtendjacht kwam en ging zonder schoten afgevuurd, maar ik moest wat broodnodige slaap inhalen. Toen we terugkwamen in Paducah, had mijn geweldige vrouw een grote lunch wachtend op ons hongerige buitenmensen. Toen we gevuld waren, weet ik zeker dat jullie allemaal kunnen raden wat direct daarna kwam. Dat klopt, nog een ronde van raamratelende, wandschuddend snurken.

Die avond besloten we om ten westen van Paducah te gaan voor een verandering van omgeving. Jason zat in het standpunt met Dan en ik zaten bij Joe. Joe en ik keken naar een paar Mule Deer Doe en Dan sms'ten ons dat ze ook een paar hadden gezien. Het volgende dat ik wist, weergalmde een luide boom over het platteland. Toen kwam de tekst dat Dan een achtpuntige muley had gekregen. Jason zei dat ze mijn licht nodig hadden sinds het hert was weggelopen en mijn zaklamp heeft een speciale setting die verondersteld wordt te helpen bloed te vinden. Een paar minuten later reden Jason en Dan over en pakten ons opgewekt. Jason parkeerde direct aan het begin van de Blood Trail en ik sprong uit om te beginnen met traceren, denkend dat ik deze jongens echt zou laten zien hoe het is gedaan. Nou, ik haalde mijn licht eruit en ging op het pad als een Hound Dog. Ik was zo gefocust dat ik niet al het giechelen op de achtergrond merkte toen ik begon. Ik ben nogal de tracker die je kent.

Na vijf zeer lange stappen struikelde ik bijna over het geld! Ja, de grap was op mij. Ze hebben me behoorlijk goed geworden en hebben allemaal veel gelachen op mijn kosten. Dit was Dan's eerste muley, dus we waren allemaal blij voor hem. We kregen de hert geladen en gingen naar Paducah naar de jacht met het hoofdkantoor van soldaten waar we een skinningrek hadden opgezet. We hebben de bok opgehangen en ik belde een goede vriend, Ralph Keener, die me had gevraagd om hem te laten weten wanneer we een hert kregen omdat hij wilde helpen. Hij kwam onmiddellijk langs en vilde en in vieren van Dan's hert was wat ik vond dat het een ander goed idee was.

Voor de laatste dag haalde ik Joe vroeg uit en we gingen weer naar het westen. Terwijl hij in de tribune zit en een andere spectaculaire zonsopgang kijkt, komt deze eenzame coyote rond de tribune snuffelen en drikt op ongeveer 30 meter afstand en ligt. Joe schoof stilletjes zijn vat uit het raam en kneep. Knal! Dood! De coyote is nooit verhuisd. Het was vroeg, dus besloten we een tijdje langer te zitten voor het geval dat een muilezelhertenbokten zich wilde laten zien. Na ongeveer een uur van Joe zijn vrouw te sms'en die probeerde toestemming te krijgen om de coyote te laten monteren, was het zijn eerste coyote ooit, we besloten om hem te bekijken. Wanneer Joe en ik bij de coyote komen, hurkt hij naar beneden en kijkt op en zegt: "Geweldig. De eenogige man schoot de coyote in de ogen. ' Ha! We lachen goed toen we hem in mijn vrachtwagen laadden en gingen ontbijten. Jason ging de laatste avond met de jongens en ik bleef thuis omdat het van mij was en de 21e verjaardag van mijn lieve vrouw. Joe zag uiteindelijk één whitetail Doe en nam een ​​schot maar miste. Dat is de manier waarop het soms gaat.

Om dingen af ​​te ronden hadden we allemaal een geweldige tijd samen gehad. We hebben herinneringen gemaakt die ons een leven lang meegaan, en dit is precies waarom ik heb gemaakt Jagen met soldaten.

Onthoud wanneer u een krijger of gehandicapte veteraan ziet, zorg ervoor dat u hen bedankt voor hun service. We kunnen nooit vergeten wat onze militairen en vrouwen voor ons hebben gedaan.

Om meer te weten te komen over de kansen die worden geboden doorJagen met soldaten, bezoek onze website opwww.huntingwithsoldiers.net.

- Door Gordon Melton

 

Bent u gehandicapt en wilt u opnieuw kunnen jagen? Als dat zo is, heb je meer opties om je te helpen dan je je misschien kunt voorstellen! Voel je vrij om ons jachtgedeelte te bekijken voor dingen zoals wapens en specialistische mounts!

https://www.broadened.org/collections/hunting

Terug naar blog

Reactie plaatsen